Yeon, babası olduğunu iddia eden bir adam onu ​​ailesinin evine getirdiğinde sokaklarda yaşayan bir yetimdi. Ancak Baengri malikanesi onu tamamen yutan bir engerek yuvasıydı ve bu hikayenin ne kadar tanıdık olduğunu ancak babasının cenazesinde durduğunda gerçekten anlamadı. Yeon tekrar altı yaşında uyandığında ikinci şansını boşa harcayamayacağını anlar. Bu sefer babasını kurtaracak. Bu sefer pişmanlık duymadan yaşayacak. --- Burada, bu dövüş sanatları romanının içinde, kibirli erkek başrolü öğreten ve onu ölüm yoluyla uyandıran gerçek bir öğretmen var. Yakışıklı, iyi huylu, dürüst, güçlü ve... Her neyse, erkek başrolün lanet olası iyi öğretmeninde büyük bir kusur vardı. Açgözlülükle dolu olan onun aptal tek kızıydı. Her zaman erkek başrolün peşine düşmek için her şekilde geri dönen, ancak öğretmeninin kızı olduğu için terk edilemeyen inatçı, kötü niyetli bir figüran. Romanı okurken o kıza küfrettim. Ben olsaydım böyle yaşamazdım diyor. 'Ama bu onun olmak istediğim anlamına gelmiyordu!' Daha da kötüsü, babam çoktan ölmüştü ve benim itibarım da en kötüsüydü. Kaçınılmaz olarak kaçtım ama… öldüm. Ancak gözlerimi açtığımda babam hayatta mıydı? 'Eğer öyleyse, bu hayatta kesinlikle babamı kurtaracağım!' Ancak… "Torunumu hedef aldıklarını mı düşünüyorsun?! Hepsini öldüreceğim!" Roman boyunca pek fazla karşımıza çıkmayan Dedeyi neden bu kadar sık ​​görüyorum? "Evlilik mi? Hayır. Yeonie hayatının geri kalanında yanımda yaşayacağını söyledi." Babam bile bir şekilde tuhaflaştı. Ayrıca: "Neden benden kaçıp duruyorsun? Bu da benim hatam mı?" Ana karakter aniden bana takıntılı hale gelmiyor mu? "Aslında ölmem kaderimde vardı. Ta ki sen buraya gelene kadar." Süresi sınırlı piçi kurtardım ama hiçbir iyilik cezasız kalmaz mı? "En azından senin karşındayken... çöp olduğumu düşünmüyorum." Boynumu uçuran hain birdenbire tövbe etmeye çalışıyor. Böyle olması gerçekten doğru mu?