Bir gün, fakir bir üniversite öğrencisiyken ‘Bir Duygu Heykeli’ romanındaki Prenses Roselia Kanep olarak uyandım ve bu arada, ağabeyinin liderliğinde servetlerini çarçur eden fakir bir soylu ailenin kızıydı. Bir servet kazanmak için, bir cadının laneti altında ruhunun bir kısmını kaybeden veliaht prens Anoch’a yaklaşmak için romanın orijinal içeriğini kullanır. “Majesteleri, ben duygular konusunda uzmanım” dedi. Ve böylece, ona yardım edip edemeyeceğini merak etmeye başladı. “Hadi, içine duygu kat! Duygular!” Roselia, Anoch’un dudaklarını öptü.Bir yan karakter bir şekilde orijinal olay örgüsünden sapıyor mu?!