Bir gün uyandım ve altı yaşındaydım. Trajik bir romanın baş kahramanı, türlü dikenli yollardan geçen Aziz Priscilla'ya dönüşmüştüm! Burada olduğum için planlanan özel talihsizlikten kaçınmam ve en sevdiğim karakterle mutlu bir şekilde yaşamam gerekiyor. Hikayenin son patronu ve kötü adam, Rehel İmparatorluğu'nun kan ve gözyaşı olmayan tiranı Melchizedek! Babamı evlat edinip en sevdiğim karakterle prenses olduğum mutlu bir hayat. Babamın ölüm bayrağını kaldırmak için erkek kahramanı da kurtardım. "Kızıma yaklaşırsan ölürsün." Babam neden ölüm bayrakları asmaya devam ediyor? Üstelik... “Eğer beni evcilleştirirsen, sorumluluğu da almak zorundasın.” Erkek başrol neden bana bu kadar takıntılı? Neler oluyor? --- Bir gün bir kız, en sevdiği romanının kahramanı olan 6 yaşındaki St. Priscilla olarak uyanır. Yakalama mı? Kötü niyetli bir evlat edinen aileyle acı çekmeye mahkum! Bundan kaçınmak için en büyük önyargısı olan acımasız İmparator Melkiades'i babası olarak benimser. Her ne kadar günlerini fangirllük yaparak ve önyargısının lekelenmiş ismini telafi ederek geçirmek bir rüyanın gerçekleşmesi gibi görünse de, pek çok düşman hâlâ gölgelerde gizlenirken, bu genç aziz Melkiades'i koruyabilecek ve her ikisi için de mutluluk bulabilecek mi?