Kitaba ilk başladığımda amacım sadece hayatta kalmaktı. ‘Daha uzun yaşamalıyım! Ve mutlu ol!’ Bu yüzden elimden gelenin en iyisini yaptım. Kendi çiçekli yolumda yürüyeceğim. "Nereye gidersem gideyim, yanındaki koltuk benimdir. Hayatının geri kalanında başımı okşayacağına söz vermiştin, değil mi?" Orijinal romanda bıçaklanarak öldürülen en güçlü erkek karakter takıntılı gözlerle bana bakıyordu. Hayır dersem dünyayı yok edecek. "Evet onu öldüreceğim. O zaman sen de mutlu olacaksın, değil mi?" Beşinci kardeş biraz deli görünüyordu. "Buradan buraya kadar benim ülkem. Ve senin de. Senin en büyük hayallerinle nefes alabildiğim için mutluyum." Kıtanın en zengin kadını olan dördüncü en büyük kız kardeş haritayı açtı ve bunu söyledi. Onun gibi büyük bir hayalim yok dersem sanırım bir felaket olur. “Tamamen hükmedeceğin Kış Gündönümünü sabırsızlıkla bekliyorum.” Bana hizmet eden kahyanın yüzünde bir kahkaha yükseldi. "Verratoux'ya bağlanmazsan yarın sabah kalbim duracak. Bunun senin için sorun olmadığından emin misin?" Asıl varis olması gereken ilk kız kardeşim beni hayatıyla tehdit etti. Ve bu en büyük sorundur. Her nasılsa, babamın orijinal babasından daha güçlü hale gelen ağzında hafif bir gülümseme belirdi. "Bağımsızlık mı? Deneyin o zaman. Bu topraklarda tek bir karıncanın bile yaşamasına izin vermeyeceğim." "Kollarımı bırakıp kendi başına ayakta durabileceğini mi sandın..." Sonra takıntılı bir şekilde bana baktı. Hepsi tuhaf davranıyor. Her şey ters gitti. Ben sadece elimden gelenin en iyisini yaptım.