On beş yıl önce, haksız yere işten çıkarılmasına karşı mücadele eden Dojun’un babası, büyük bir holdingin kayıtsızlığı karşısında intihar etti. Şok henüz geçmemişken, küçük kardeşi Yuri iz bırakmadan ortadan kayboldu. Bu ardı ardına gelen trajediler karşısında, ebeveynleri sonunda vefat ederek Dojun’u yapayalnız bıraktılar. Her şeyini kaybettiği o günden sonra, Dojun intikam ve gerçek için yaşamaya başladı. Gücün merkezinde olmadan hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini anlayan Dojun, tek bir hedefle yalnız zamanlara katlandı: siyasetçi olmak. Sonunda, diplomasını eline aldığı gün, ebeveynlerinin küllerinin bulunduğu yerin önünde yemin etti: “Yuri’yi mutlaka bulacağım ve onları buraya getireceğim.” “Ve o alçaklar… Onlara kanlı gözyaşları döktüreceğim.” O gece, Dojun ilk kez ‘geleceği görme rüyası’ gördü. Tesadüf olarak geçiştirilemeyecek kadar canlı bir önsezi. Ve bu rüya, yürümesi gereken acımasız siyaset yolunu önceden haber veriyordu.