Bir romanın içindeki kötü adamın kızı olarak doğdum. Ben doğduğumda, annemin hataları çoktan ortaya çıkmış ve onun kulede hapsedilmesine yol açmıştı ve çok geçmeden ana karakterlerin elinde sefil bir ölümle karşılaşacak. Ölene kadar eski kocasını arayan anneme bakarken elini tuttum. Küçük elim annemin sert elini kavradı ve sonunda sıcak bir bakışla bana döndü. "Seni anlıyorum anne." "..." "Artık mücadele etmeyin ve iyi dinlenin." Ve babam gibi gelmeyecek birini bekleme. Bu sözlerim üzerine annemin gözünden bir damla yaş düştü ve çok geçmeden rahatça dinlendi. Romanın kötü karakteri öldüğüne göre, ben de, onun kızı, yarın gece o insanlar tarafından öleceğim. Ve romanın ikinci kısmı başlayacak. Daha ilk bölümde ana karakterlerin maceralara atıldığı, aşık olduğu ve mutlu olduğu bir roman. Ama ölmek istemiyorum ve ikinci kısmı olduğu gibi akışına bırakmak gibi bir düşüncem yok. "Bu kadar kaba olsam bile sorun değil." Zaten ne zaman öleceğimi bilmediğim bir hayat bu, romanın ikinci bölümünün gidişatını da değiştirebilir. --- Kötü bir adamın kızı olarak doğan Daphne, hayatı boyunca yolu kesiştiği herkesin nefretiyle yaşadı. Daphne, annesinin acınası ölümünün ardından kendisini de benzer bir kaderin beklediğini biliyor ama o bunu hak edecek ne yaptı? Hiçbir yanlış yapmadığı halde neden kötü bir çocuk olarak damgalanmak zorunda olsun ki? Daphne hayatta kalabilmek için hayatını kendi ellerine almak zorunda kalacak... Peki adını duyurabilecek mi, yoksa sonsuza kadar kötü adamın kızı olarak mı anılacak?