Dokuz yıldır Düşes olarak çok çalışıyordum, sessiz ve kayıtsız kocamı destekliyordum ama bana kalan tek şey küçümseme, kayıtsızlık ve bir aşk ilişkisi yaşadığım yönündeki suçlamaydı. Sonunda uzun süredir sevgilisiyle evlenmek için boşanma talebinde bulunduğunda... "Bu evliliğe katlanabileceklerimin bir sınırı var. Ne kadar ağlarsan ağla ya da İmparator'a yalvarsan da, artık buna dayanamıyorum." "Burayı imzalayabilir miyim?" "Yani geçen seferki gibi fakirmiş gibi davranırsan, bu sefer... ne olacak? Kayıtsız bir günde boşanma evraklarını salladım. "İşim bitti. Artık gidebilir miyim?” “Ah, ikimizin de sevgilileri olduğu için elbette nafaka almayacağım ama sen çeyizimi mutlaka geri vereceksin, değil mi?” Son dokuz yıldır ne yaptığını umursamayan kocam, "Bu küçük parayla ne yapacaksın?" diye sordu. Kendinden emin bir şekilde güldüm ve cevap verdim: “Tatlı kafesi açacağım.”